Wyzwanie – zachowanie geometrii dużej bryły

Jednym z najważniejszych problemów technologicznych było złożenie i zespawanie przestrzennej konstrukcji bez utraty jej geometrii.

Przy tego typu formach naprężenia powstające podczas spawania mogą powodować odkształcenia, skręcanie lub „ściąganie” elementów. Nieprawidłowa kolejność wykonywania spoin mogłaby doprowadzić do zwichrowania całej konstrukcji i problemów z późniejszym montażem kolejnych części.

Dodatkowym wymaganiem była trwałość. Interaktywny eksponat muzealny w centrum nauki jest intensywnie użytkowany — odwiedzający dotykają elementów, korzystają z mechanizmów i wielokrotnie wykonują eksperymenty. Konstrukcja musiała więc zachować stabilność i odporność również po długim okresie eksploatacji.

Rozwiązanie – kontrolowany proces składania i spawania

Proces wykonania został podzielony na etapy. Najpierw elementy były punktowo łączone metodą TIG, co pozwalało ustabilizować bryłę, kontrolować jej geometrię i ograniczyć ryzyko odkształceń. Dopiero po sprawdzeniu konstrukcji wykonywaliśmy ciągłe spoiny metodą MIG/MAG.

Po zakończeniu spawania spoiny zostały zeszlifowane, a powierzchnia odpowiednio przygotowana do malowania. Ze względu na intensywne użytkowanie eksponatu zastosowaliśmy powłoki o podwyższonej odporności na ścieranie, tak aby powierzchnia zachowała estetykę mimo częstego kontaktu z odwiedzającymi.

Istotnym wymaganiem było również bezpieczeństwo pożarowe, dlatego zastosowane materiały wykończeniowe dobrano z uwzględnieniem wymagań dotyczących odporności ogniowej dla obiektów użytkowanych we wnętrzach publicznych.

Na końcu zamontowane zostały wszystkie elementy wyposażenia, w tym peryskop, tablica manipulacyjna, górny właz do batyskafu oraz drabinka